Interview 2003

Hedera helix lijkt ons een exhuberant gezelschap.

Dat zal wel aangeleerd zijn, vanuit de eigen sociale achtergrond? Ikzelf ben opgegroeid als zoon van een diplomaat in verschillende landen, talen, culturen en subculturen. Ik heb daaruit geleerd dat juist die mensen die als het ware uit de band springen je het meeste kunnen bijbrengen en inspiratie geven. Neem nu de ‘zwarte scene’, die ik pas recent leerde kennen. Dat die een overkoepelend geheel kan zijn voor die toch diverse subgenres in muziek. Dat verscheidene, zonder juist monocultuur te worden, kan mij enorm boeien en creatief motiveren. Niet dat ik een voorvechter ben van ‘vakjes’, maar het helpt wel die diversiteit aan te geven. Trouwens, zonder accepteren van diversiteit door ze een naam te geven, is er ook geen verdraagzaamheid. En ik zie het als een taak van de kunst om hier voor te vechten.

Kunt u ons het concept achter de naam Hedera helix eens toelichten?

Dat doe ik eigenlijk niet graag. Hedera helix is een winterharde groenblijvende klimplant. De meeste nummers op onze cd ‘dolce’ krijgen ook de naam van een ondersoort van klimop. Het kenmerkt mijn oeuvre, voor zover ik daar tekst en uitleg wil over geven: het opwaarts gerichte, zelf zijn weg zoekende. De woekerende idee en grillige vorm. Klimop groeit bijna overal, maar nog beter in halfschaduw, aan de rand van de maatschappij als het ware.

Wie zijn de leden van van dit collectief?

Soms spreken wij van een ‘correctief’: een groep die bestaande zaken in een ander daglicht stelt. Het is ook altijd boeiend om te zien hoe mensen, die je samenstopt met één doel, gaan interageren en samenwerken. Tekst, muziek en productie komt van mezelf, maar ‘brother in arms’ van het eerste uur is Maestro Virgule, die mij hier en daar bijstuurt wat muziek en arrangement betreft en live aan de toetsen. Lady Zoë is verantwoordelijk voor een paar teksten en is ook lijfelijk op het podium aanwezig. Klanktechnisch zijn wij blij met de steun van Rudy Van Wambeke. En last but not least, Schmurtevusk, die voor een passend visueel concept zorgt.

De muziek van HH wordt gesitueerd tussen electro, dark wave en future pop. Of is het future electro?

Sommigen noemen het zelfs 'intellectro'. Het kind heeft natuurlijk een naam nodig. Het zijn enkele etiketten om een deurtje te openen naar het publiek. De muziek is voor mij slechts de drager of vehikel van de boodschap. Na een aantal jaren installaties, fotografie,grafiek, video en het project ‘Schip Servaan’ kwam voor mij muziek als kunstvorm aan de beurt. En ik koos voor dansbare klanken, met elektronische ritmes om het geheel te onderbouwen. Bijna commerciële muziek, maar toch ... Ikzelf weet niet eens wat future pop is ...

Het debuut ‘dolce’ is er?

Dolce is Italiaans voor ‘dessert’, maar is ook ‘zacht’. De schijf bevat negen nummers, bijna volledig te beluisteren via deze site. Ik ben redelijk tevreden met de productie, moet ik zeggen.